|
اثربخشی رفتاردرمانی دیالکتیکی بر نوجویی، اجتناب از آسیب، پاداش خواهی و پشتکار زنان شهر اصفهان
|
| نسیم جهانگیری، دکتر حسین زرین*، دکتر مریم شریف دوست |
|
|
|
چکیده: (3104 مشاهده) |
هدف از پژوهش حاضر تعیین اثربخشی رفتاردرمانی دیالکتیکی بر نوجویی، اجتناب از آسیب، پاداش خواهی و پشتکار زنان شهر اصفهان بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی در قالب طرح پیشآزمون-پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری زنان شهر اصفهان در سال 1398 بودند. با استفاده از روش نمونهگیری تصادفی ساده تعداد 42 نفر از آنان در دو گروه آزمایش (21 نفر) و کنترل (21 نفر) قرار گرفتند. گروه آزمایش تحت 8 جلسه 90 دقیقه ای رفتاردرمانی دیالکتیکی قرار گرفتند؛ اما گروه کنترل هیچگونه مداخله ای از رفتاردرمانی دیالکتیکی دریافت نکرد. از سیاهه سرشت و مَنِش (TCI-125) کلونینجر و همکاران (1994) بهمنظور گردآوری اطلاعات استفاده شد. برای تجزیهوتحلیل اطلاعات از تحلیل کوواریانس چندمتغیره استفاده شد. نتایج نشان داد که رفتاردرمانی دیالکتیکی بهکاررفته در این پژوهش میتواند نوجویی، اجتناب از آسیب، پاداش خواهی و پشتکار زنان را بهبود بخشد؛ بنابراین با توجه به اثربخشی رفتاردرمانی دیالکتیکی در محیطهای مشاوره و رواندرمانی خانواده برای بهبود مشکلات شخصیتی زنان از اهمیت ویژهای برخوردار است.
|
|
| واژههای کلیدی: رفتاردرمانی دیالکتیکی، نوجویی، اجتناب از آسیب، پاداش خواهی، پشتکار. |
|
|
متن کامل [PDF 844 kb]
(598 دریافت)
|
|
نوع مطالعه: كاربردي |
موضوع مقاله:
تخصصي
|
|
|
|
|
|
